از دل مسجد صاحب‌الزمان(عج) محله سعدی شیراز تا سازمان ملل متحد؛ نامه اعتراض‌آمیز عضو کانون «مهر و ماه» برگزیده جشنواره ملی شد

به گزارش روابط عمومی ستادهماهنگی کانون‌های فرهنگی‌هنری مساجد استان فارس، «ندا زال» با بیان این خبر گفت: درخشش «هستی فهندژسعدی»؛ نوجوان فعال کانون فرهنگی‌هنری«مهر و ماه» شیراز و تربیت یافته مکتب مسجد و مرام ایرانی در عرصه بین‌المللی، نویدبخش آینده‌ای روشن برای فعالان نوجوان در مسیر تغییرات جهانی است.

مدیر کانون فرهنگی‌هنری«مهر و ماه» شیراز از چاپ این نامه در کتاب «برای آنکه جهان بشنود» خبر داد و افزود: این اثر ارزشمند که حامل صدای حقیقت و عدالت در قالب نامه اعتراض به شهادت دانش آموزان مدرسه شجره طیبه میناب است، رسماً به سازمان ملل متحد ارسال شده است. 

متن کامل نامه به شرح ذیل است:
"به نام خداوند بخشنده و مهربان"
به نام آن‌که مدرسه را خانه‌ی دوم انسان، و دانش را پرورش‌دهنده‌ی روح می‌داند.
من هستی ایرانم.
این نامه را با  قلبی لرزان و چشمانی اشکبار می‌نویسم؛ قلبی که با شنیدن خبری دردناک از گوشه‌ای از ایرانمان شکسته است.
از شما اربابان عدالت در سازمان ملل متحد و تمام مردم بیدار جهان می‌خواهم تا صدای کودکان بی‌پناه مدرسه‌ی شجره طیبه در میناب باشید.
در روزهای اخیر، جنگلی از ترس و ویرانی بر دامان یک مدرسه‌ی ایرانی نشست. جایی که قرار بود صدای خنده‌ی کودکان، نجوای دانش و تلاش معلمان دلسوز، آینده‌ای روشن را بسازد؛ اما به جای آن، مهلکه ای شد که با بمب و موشک هزاران رؤیا را برای همیشه خاموش کرد.
جنایتی که هیچ توجیهی ندارد.
مدرسه، تنها یک ساختمان نیست؛ معبد آموزش و امن‌ترین پناهگاه کودکان است. اما رژیم‌های غاصب آمریکا و اسرائیل، با جنایاتی هولناک، این حریم مقدس را هدف قرار دادند. دانش‌آموزان خردسال، نوجوانان و جمعی از بهترین معلمان که جان خود را برای آموزش فدا کرده بودند، در جریان این حمله فجیع تروریستی به شهادت رسیدند.
در این حمله، تکراری و بی رحمانه صدها انسان بی‌گناه، بیشترشان کودکان، که هیچ نقشی در سیاست‌های جهانی نداشتند جان باختند.
این خود، نشان‌دهنده‌ی مقیاس وحشتناک این جنایت است.
ای جامعه‌ی جهانی!
آیا هنوز هم نیاز است که یادآوری کنیم؟ مدرسه نباید میدان جنگ باشد.
آیا هنوز هم نیاز است که به ما بگوییم؟ معلمان، شمع‌هایی هستند که برای روشن کردن راه کودکان می‌سوزند، نه قربانیانی که باید جان خود را از دست بدهند.
این حمله، تنها به خاک میناب محدود نمی‌شود؛ این حمله به «اصل آموزش» و «حرمت کودکی» در سراسر جهان است. 
وقتی دانش‌آموزی در کلاس درس کشته می‌شود، آینده‌ی یک ملت ؛ و وقتی معلمی شهادت می‌یابد، دانش و تجربه یک نسل دفن می‌شود.
درخواست من از سازمان ملل:
۱- محکومیت فوری و قاطع: من از شما می‌خواهم این جنایت جنگی را به‌صراحت و بدون هیچ تعللی محکوم کنید.
بدانید که سکوت، هم‌دستی با جنایت است.
۲- رسیدگی به جنایتکاران: تمام مسئولان این حمله، از فرماندهان نظامی تا سیاستمدارانی که دستور را داده‌اند، باید در برابر عدالت بین‌المللی و سایر مراجع قضایی جهانی پاسخگو باشند.
۳- تضمین امنیت مدارس: ما نیازمند تعهدی بین‌المللی هستیم که امنیت مدارس را در تمام نقاط جهان تضمین کند. هیچ کودکی نباید در مدرسه‌اش بمیرد. هیچ معلمی نباید در کلاس درسش به شهادت برسد.
سخن پایانی: ما کودکانی که امروز هنوز در کلاس درس‌هایمان نشسته‌ایم میگوییم!
 " خون ما فریاد می زند؛سکوت شما پاسخ نیست. "
 مدرسه باید جای امنی باشد؛ جایی که در آن هیچ‌کس از کلاس درس نترسد و هیچ کودکی با خاطره‌ درس خواندن کشته نشود .
با امید به روزی که در آن صدای زنگ مدرسه تنها «آغاز یادگیری» باشد، نه «پایان زندگی».
"دانش آموز ایرانی؛ هستی فهندژسعدی"